بهونه واسه دلتنگی زیاد دارم ، ولی حوصلشو اصلاً. کی حال داره این چند روز تعطیلی رو بشینه غمباد بگیره. ولش کن بابا؛ دنیا به اونجامم نیس. هیچی و هیشکی رو نمیخوام. میخوام چند روز بمیرم با اجازه ی شما! اشکال نداره که؟! دلم هم گیر داده، هِی الکی میخواد بگیره؛ ولی زکی، عمراً اگه بذارم!! خیلی حس باحالیه. اینکه همه چی، حتی احساسات خودم هم جلوم کم میارن یه حس تر و تمیزی بهم میده! انگار رو خودم سوارم!! چه کنم دیگه، محمده و هزار جور اخلاق عجیب و غریب!

از سر همین هاگیر و واگیر ذهنی، گفتم بیام یه خورده ور بزنم که حال و هوام عوض شه. فعلاً تا تعطیلم یه چرندی بگم تا فردا، پس فردا که دوباره درس و مشق شروع شد، عذاب وجدان نگیرم. اِی برینن تو این عذاب وجدان بی خیر من؛ به جون خودم تا حالا حتی یه صفحه، تو بگو یه خط، اصلاً یه کلمه درس نخوندم. نمیدونم چه گهی می خوره پس این عذاب وجدان بی خاصیتِ من! فقط ادعاش میشه!!

حالا لب و لوچتونو جمع کنین و چار زانو بشینین که میخوام روضه رو شروع کنم...

بگم واستون که یه چش گذاشتم رو هم و وا کردم، دیدم اسفند 66 رفته و فروردین 86 اومده! [و این وسط، محمد یه بیست سالی بزرگ شده خیر سرش!] آره دیگه، سال نو اومده خیر سرمون. ایشالا سال 86 واسه همتون مبارک و مثل خودتون، میمون باشه! و ایشالا هر غلطی که دوس داشتین بتونین بکنین امسال! و هر گهی که دوس داشتین بشین! و به هر گوری که دوس داشتین برسین! و خلاصه ایشالا کون خوشی و خوشبختی، تو کل سال رو سرتون برینه! [بگین آمین!!!]

نه که خیلی کُشته و مُرده ی عید و دید و بازدید و روبوسی و ماچ و این پشمک بازیا هستم(!)، گفتم اینجا، تو این وبلاگ هم یه سفره «هفت سین» وا کنم، همینجوری الکی دور هم باشیم!

این هم از هفت تا «سین» من که با کلی بدبختی سرهمشون کردم [سوژه کم اومده بود ، شدیــــد!!]:

1- سانسور : همین دو هفته پیش بود که گفتم برم یه سری به وبلاگ بزنم و اوضاع و احوالشو بپرسم ؛ آقا، چشتون روز بد نبینه، دیدم یه صفحه واسم بالا اومده به این مضمون که مشترک گرامی، دسترسی به این سایت ممنوع است!!! جل الخالق، کف کردم. یعنی من فیلتر شدم؟!!؟! خلاصه پیگیری که کردم، معلوم شد که یکی از ISP های فداکار شهرمون(!)، «جان در طبق اخلاص گذارده و در راه صیانت از جامعه ی انسانی در برابر عنصر ضد بشریت و مخربی به نام «محمد»، اقدام به تفاکک [از مصدر فاکیدن!!] این وبلاگ نموده است». واقعاً که زنده باد این جانفشانی ها!!

2- سرپوش : بهترین راه واسه مخفی کردن گند زدنها و ریدمانها. البته مورد مصرفش واسه کشورای بَدبَد و استکبار جهانیه. وگرنه، شکر خدا، تو مملکت ما که همه امامزاده اَن و کسی گند نمیزنه که بعدش بخواد از سرپوش استفاده کنه و منکرش بشه! یعنی، «فراری دادن شهرام جزایری» ، «تبرئه ی دانشگاه هاوایی» ، «ممنوعیت پخش اخبار مربوط به اعتصاب معلمان»، به هیچ وجه، ربطی به سرپوش گذاشتن رو گند کاریا نداره؛ یه وقت فکرای منحرف نکنین!

3- سیاهی لشگر : تا حالا فکر کردین که چه نقشی تو این جامعه دارین؟ الکی چرندیاتی رو که تو سرتون زدن رو واسم تکرار نکنین. یه خورده واقعاً فکر کنین. ببینین کجای این مملکتین؟ چه ارزشی بهتون میدن؟ شما رو به اونجای باباشون حساب میکنن یا نه؟! شاید شما هم مثل من به این نتیجه برسین که ول معطلین تو این جامعه ی خوشگل و گل و بلبلمون!

4- سفاهت : چیزی که صد در صد ملتمون منکرشن و 85 درصد مشمولش!! [تا حالا هزار بار اشاره کردم که من، شخصاً، هیچ ادعایی ندارم و خیلی هم بدم میاد از آدمای مدعی؛ ولی این رو هم هزار بار گفتم که یه سری واقعیت ها رو میشه خیلی راحت تر از اون چیزی که به نظر میان، درک کرد.]

5- سرگین(!) : [به کسر سین] فضله ی چهارپایان از قبیل اسب و الاغ و استر و امثال آنها !!! (منبع: فرهنگ عمید!)

6- سوژه : خدا نکنه که کم بیاد. اون وقت دهن محمد باز میشه و هزار جور جفنگیات مربوط و نامربوط میزنه بیرون که هر جور هست یه کوفتی سرِ هم کنه واسه این وبلاگ در پیتش که اگه دو نفر هم هستن که سال به سال یه سری به این خراب شده میزنن، سرشون به سنگ نخوره و نا امید برنگردن!!

7- سیفون(!!!!) : !!!   !!!

خُب ، این هم از «هفت سین» من!! خوش بگذره!!!!

*** سه تا نکته خارج از کتاب [ بیشتر بدانید!!] :

1- راستش بازم «سین» داشتم ؛ ولی دلم نیومد قاطی این چرندیاتش کنم!

2- مُرده شور منو ببره که نه غیرت مذهبیم مثل آدماس ، نه تعصب ملیم !

3- خیلی جالبه ؛ اولش میخواستم واسه سین هفتم ، یه خورده «فکر» ، «عقل» ، «شعور» ، «منطق» ، «تشخیص» ، «حسابگری» ، «احترام» ، «شخصیت» ، «فرهنگ» ، «انسانیت» و کلاً از این شر و ورا واسه خودم و شما ملت همیشه در صحنه آرزو کنم ؛ دیدم هیچکدومشون «سین» ندارن. گفتم کون لق هممون!! همون بهتر که نداشته باشیم اینارو. تو این وضعیت ، اینجوری بیشتر خوش میگذره!! برین خوش باشین!

                                                                                                                         عزت زیاد

    چند وقت پیش ، یکی از بچه های مدرسه سابقمون که یه سال ازم کوچیکتره و امسال پیشه و طبعاً پشت کنکور ، زنگ زده بود بهم که مثلاً به عنوان یه کسی که قبلاً کنکور دادم و سردی و گرمی اون ایامو چشیدم و کلاً از این گُه خوری ها کردم (!) ، از من کسب تجربه و مشاوره و از این غلطا بکنه !! من هم ، نه که بچه پاک و درستی هستم (!) ، روش واقعی درس خوندمو بهش گفتم و گفتم که آره داداش ، ما اینجوری از سر کنکور پریدیم ! میدونین آخرش چی گفت ؟؟ گفت : هر کی جای تو بود و این روش تو رو به کار می گرفت ، امکان نداشت مجاز به انتخاب رشته بشه !! [ ای بابا ، اینم ما رو شناخت !!]

   این هم قسمت دوم و آخر از منتخب روزنوشته های پشت کنکور که قولشو داده بودم ؛

جمعه ؛ 11 فروردین 1385 ؛ 92 روز تا کنکور ؛ آره عزیزم ، سال 85 هم اومد و ما هیچ گُهی نشدیم !! الهی ، چمیدونم ، بار الهی ، دستمونو بگیر دیگه بابا !  اما طبق پیش بینی عملیات سپوختن دوران طلایی عید با موفقیت انجام شد و تنها چیزی که از این دوره نصیبمون شد ، از دست دادن عید به بهونه ی کنکور بود ؛ ولی فقط به بهونش !! آقا ، تو این خونه – راستی ، بالاخره اومدیم اینجا – اصلاً حس درس خوندن نیست . می دونی چیه ؟ اصلاً حس هیچی نیست . جون تو ، جون خودم ، یه جوریه !! حداکثر 7 تا 8 ساعت به زور میخونم . راستی ، نتیجه اولین امتحان دوران عید : تراز : 6870    رتبه : 749 !! دیگه مشخصه که اوضاع چی جوریه . فعلاً تا بعد...

سه شنبه ؛ 5 اردیبهشت 1385 ؛ 67 روز تا کنکور ؛ بعد از ده ، دوازده روز ، سلام . چند تا چی (!) رو حتماً باس بگم .   1_ گفته بودم که ایندفعه امتحان سنجش و قلم چی با همه ،حالا گوش کن ؛ صبح ، سنجش رو به خاطر نخوندن ریدم و بعدازظهر هم قلم چی رو به خاطر خستگی . یعنی کلاً ریدمان شد ، رفت !!   2_ حالا هنوز نتیجه ی سنجش رو نگرفتم ، ولی قلم چی رو چرا ؛ تراز : 6823  رتبه : 580    3_ یکشنبه رفتم مدرسه . ایمان و علی و سبحان هم بودن . مسعود هم بود . یه خرده رفع اشکال کردیم و بعدش یه تست زیست زدیم و رفتیم خونه .      4_ والا قلم چی ایندفعه رو هم هنوز وقت نشد درست و حسابی بخونم . فکر هم نمی کنم که بهتر از قبلیا بشه . ولی حالا تا بعدِ امتحان باس صبر کرد . حالا تا بعد...

یکشنبه ؛ 10 اردیبهشت 1385 ؛ 62 روز تا کنکور ؛ بعد از فوت مامان بزرگ ، روحش شاد ، شاید هیچ چیز تو این یه سالیِ کنکور ، تکون دهنده تر از دیروز برام نبود . واسه پس دادن کتابِ کتابخونه رفته بودم مدرسه با سهیل ؛ وقتی اومدم خونه ، برنامه ریزی کردم واسه آخرین دور خوندن درسا . آقا ، چشت روز بدنبینه ، دیدم سه روز بعد از کنکور تموم میشه و تازه میتونم برم سراغ تست های کلی !! گریَم داشت در می اومد . سه دستی زدم تو سر خودم . بعد کلی فشرده کردم برنامه رو ، تا آخرشو رسوندم به 2 تیر ! یعنی دیگه بیشتر از این فشرده نمی شد . فقط یه معجزه باید بشه تا من بتونم برسم . [ بعداً دیدم که از این معجزه ها هم پیش نیومد که نیومد !] حالا علی هم زنگ زده بود که شایعه شده ، کنکور به خاطر جام جهانی یه هفته میاد عقب . یعنی جلو ! چمیدونم ، یعنی زودتر دیگه !! فقط سکته کردم و نکردم . والا اخبار که هنوز چیزی نگفته ، ولی خب ، بعیدم نیس . اگه اینجوری باشه ، شاید واسه یادداشت بعدی من نباشم ! تا بعد...

دوشنبه ؛ 8 خرداد 1385 ؛ 33 روز تا کنکور ؛ بگم خدمت شما که دوران جمع بندی هم مثل کل دوران های گذشتس . نه یه خورده بهتر ، نه یه خورده بدتر . فعلاً یواش یواش دارم جمع می بندم . زیاد هم نمونده تا کنکور ؛ کتاب زرد هم گرفتم ، ببینم وقت میشه بزنم یا نه ، ولی طبق برنامه قلم چی نمیخوام برم ! ، طبق برنامه ی خودم !! دیگه اینکه این جمعه ای که گذشت ، امتحان قلم چی بود . کل ماجراهایی که تو اون روز گذشت رو تو یه جمله خلاصه می کنم : وسط جلسه پا شدم و رفتم ! تازه امروز نتیجشو گرفتم :   تراز: 5627   رتبه: 7666  !!! بگو ماشالا ! بازم میگم فقط خدا به دادم برسه ! تا بعد...

پنج شنبه ؛ 11 خرداد 1385 ؛ 30 روز تا کنکور ؛ لامصبو هر کارش میکنم جمع نمیشه . اِی برینن توش ! چی چیه میگن جمع بندی کن ، جمع بندی کن . دارم دیوونه میشم . ای خدا ... . تا بعد...

چهار شنبه ؛ 7 تیر 1385 ؛ 3 روز تا کنکور !!! ؛ وای ، فقط سه روز ! کلی هم عقبم ، کلی کار نکرده ، کلی درس نخونده ، کلی کوفت ، کلی زهرمار !  تازه الان میخوام دوباره زیست بخونم ، همه چی یادم رفته ، فکر کن ! هنوز ادبیاتم مونده ، هنوز عربی و زبان مونده ، هنوز بینش ها موندن . این همه نت برداری رو چی کارش کنم ؟! وای ، قلم چی رو هم گرفتم ، دیگه مهم نیس چی شد . نه ، دیگه مهم نیس . ولی خیلی حیف شد ، خیلی ! می تونست خیلی بهتر از این باشه . ولی خب چی کار کنم الان ؟ ولش کن بابا ، هر چی شد ، شد دیگه . ولی خدا وکیلی این یه سالی کشتم خودمو ها !! دیگه خدا و مرامش . باز حداقل این کنکور باعث شد یه خورده یاد خدا هم بیفتم !! ببینم چی میشه ؛ تا بعد...

یکشنبه ؛ 19 تیر 1385 !! ؛ هشت ، نه روز بعد از کنکور ! ؛ آقا بگم برات از نتیجه ی یک سال خودکشی . صیح پا شدم و رفتم . یه تاکسی دربست گرفتم تا دم در دانشکده فنی . اکثراً بر و بکسمون دور هم بودبم . رو عمومی وقت کم آوردم و رو اختصاصی هم شانس ! یعنی طبق معمول : ریدمان !! به همین راحتی . تازه ، سر جلسه بیسکویت هم دادن که من یادم رفت بگیرم بیام بیرون . همونجا موند زیر صندلیم !! به همین راحتی تموم شد ، این همه حرص خوندن هم نداشت ، این همه خودکشی و خودکنی هم نداشت ! همین ، خداحافظ .

  خلاصه ، آره دیگه ، اینجوریاس ...

   آخرشم یه گوری قبول شدم که مجبور نشم دوباره بخونم . دلتون آب ، بد جایی هم نیس !! خدا هم که دیگه سنگ تموم گذاش واسمون . دمش گرم . حالا ببینین ؛ این همه عجز و ناله ی من تو دل خدا اثر کرد ، اگه تو دل شما اثر نکنه و نظر ندین که نمیشه !!

                                                                                                                   عزت زیاد .

    یه پدیده ی پر خیر و برکت دیگه ای که تو این جامعه ی خوشگل ما وجود داره ، پدیده ی کنکوره . اگه به کون خودتون خودتون یا دور و بریاتون یه خورده دقت کنین ، ( حالا زیادم نمی خواد دقیق شین !) ، کمتر پیدا می کنین کونی رو که زخم کنکور و هفت هشت تا بخیه ی مربوطه (!) روش نباشه . ( اگه از هفت هشت تا بیشتر بود مربوط به کنکور نیستا !! ) اونایی که دادن دردشو میدونن و اونایی که ندادن هم از همین حالا گرم کنن که درد نیاد ! ولی خدا وکیلی دورانیه واسه خودش این دوران پشت کنکور ؛ تست ، نکته ، برنامه ریزی ، خرخونی ، گشاد بازی ، رتبه ، رشته ، خلاصه همه چی داره دیگه . چند وقت پیش داشتم واسه خودم روز نوشته های پشت کنکورمو می خوندم . گفتم بد نیس بعضی یادداشتا رو اینجا بذارم . به یه بار خوندنشون می ارزه . این ها رو از بین اون یادداشتا انتخاب کردم ؛

شنبه ؛ 25 تیر 1384 ؛ از امروز که حساب کنم اگه روز کنکور امسال و سال دیگه یکی باشه ، دقیقاً 351 روز می مونه به کنکورم . می دونی یعنی چی ؟ یعنی دقیقاً 351 روز وقت دارم گرم کنم که بعداً درد نیاد !! یعنی 351 روز وقت دارم بخورم تا پُر پُر واسه سازمان سنجش برینم ، هر چی بیشتر ، بهتر !! بابا ، اینام عجب آدمایی هستن هِی میگن دوازده ، سیزده ساعت در روز مطالعه مفید . خیر سرم دیروز رفتم درست حسابی درس بخونم ، دیگه کشتم خودمو ، شد نه ساعت . مال امروز هم یه چیز تو همون مایه ها میشه . اصلاً دیگه هر کارش کنی از ده ساعت بیشتر نمیشه ، اون هم برای روزای تعطیل که خونه ام . حالا یکی می گفت روزایی که مدرسه می رفته ، باز ده ساعت مطالعه مفید داشت ! یعنی اگه از ساعت سه بعدازظهر شروع کنی ، یک شب ، بدون استراحت تموم میشه !! یعنی طرف شام کوفت کردن و بعدش آروغ زدن و گوزیدن و ریدن ، این همه رو می ذاشته واسه یک شب به بعد ! جل المخلوق !!! بیخیال بابا ، حالا تا بعد ...

دوشنبه ؛ 31 مرداد 1384 ؛ 317 روز تا کنکور ؛ آقا ، امروز این شکرانه [ دبیر شیمی ] دوباره گیر داد . اولش جاوید عکس لک لک کشید ، داد به من که بدم سبحان بگم این باباته !! کلی خندیدم . یارو یه خورده چپ چپ نیگام کرد . از همون دفعه قبلی که بیرونم کرد تا حالا باهام لجه ، مرتیکه عقده ای . بعد دوباره جاوید یه عکس الاغ کشید ، داد به ایمان گفت این باباته !! آقا ، کل کلاس داشت می خندید . چش یارو منو گرفت . رفت در رو باز کرد : « بیرون » . حوصله کل کل نداشتم . سریع جمع کردم رفتم بیرون ؛ یه جوری که بفهمه من از خدام بود برم بیرون . همین آشغالا هستن میرینن تو حس آدم دیگه . از هر چی شیمی خوندن بدم میاد . تا بعد ...

جمعه ؛ 22 مهر 1384 ؛ 260 روز تا کنکور ؛ اوضام به گند کشیده شد . روزی یک ساعت و نیم ، اونم وسط مهر ماه دیگه نوبره . بعدش هم اینکه ، هم برنامه ی قلم چی رو گرفتم ، هم برنامه ی سنجش . ولی چی بگم ؟ اینا که نمی خورن به هم اصلاً . قرار بود امروز قلم چی ثبت نام کنم ، ولی حالا هنگ کردم . آخه من رو برنامه کدوم بخونم . فعلاً گذاشتم که برم مدرسه ببینم چی میگن اونا . تا بعد ...

چهارشنبه ؛ 16 آذر 1384 ؛ 206 روز تا کنکور ؛ اوه ، امروز اگه بدونی چه گندی بالا اومد . اول دیشب سهیل زنگ زد گفت : من و فرشید فردا نمیایم . من هم حساب کردم اگه دو تا دیگه هم نیان ، خُب فردا کلاس تشکیل نمیشه ، پس من هم نمیرم . ولی باز دلم نیومد و رفتم . آقا ، دیدم واقعاً دو نفر دیگه هم نیومدن . همون موقع خواستیم بریم ، نشد ؛ زنگ اول هم نشد ؛ زنگ تفریح دوم رو که زدن ، من و علی ، با هزار جور بدبختی و مکافات در رفتیم . بعدش علی گند زد  و نگهبانی گند زد و کارگره گند زد و دبیرمون گند زد و از همه بدتر ، مدیرمون گند زد  و خلاصه سه شد رفت ؛ یعنی قشنگ گند بالا اومد [ دِ بکش اون سیفونو ! ] حالا یکی از بچه ها می گفت قرار شده شنبه ، مدرسه باهامون « برخورد » کنه !  «بیلاخ» رو از همین الان آماده کردم واسه شنبه !! تا بعد ...

سه شنبه ؛ 16 اسفند 1384 ؛ 116 روز تا کنکور ؛ غیر از ریاضی ، بقیه درسا تموم شده . دیگه خیلی بخوایم بریم مدرسه ، تا فرداس و بعدشم یه امتحان روز دوشنبه و بعد خلاص . دیگه اینکه امروز زنگ اول که زیست داشتیم رو رفتم و بعدش جیم ! یعنی دو زنگ شکرانه رو دودر کردم . بچه ها میگفتن درس رو تموم کرد و گفت سه شنبه ی « هفته ی بعد » ، یه امتحان می گیره که هر کی نیاد ، پنج نمره کلاسی رو بهش نمی ده !! الحق که این یه دونه رو خیلی گنده لقمه برداشت !! تا بعد ...

یکشنبه ؛ 21 اسفند 1384 ؛ 111 روز تا کنکور ؛ فقط میخوام یه نکته بگم ؛ حدود چهار پنج هفته پیش ، یه روز پشتیبان قلم چی زنگ زد و ضمن چرت و پرتاش گفت الان دوره ی دلسردی و نا اُمیدی و این حرفاست . جات خالی اون موقع داشتم مثل خر ، درس می خوندم ، هفته ای پنجاه ساعت ، پنجاه و پنج ساعت . این بود تا سه چهار روز پیش که دوباره زنگ زد . ایندفعه در ضمن چرندیاتش اعلام کرد که دیگه دوران دل سردی ، مِل سردی (!) ، تموم شده و باید تلاشم رو مضاعف کنم . نگو از اون روز تا حالا هر کارش می کنم ، بیشتر از چار ساعت در روز نشد که نشد . بابا ، یکی بیاد اینو جمع کنه ؛ الدنگ ، همش شره . به قول شاعر : باری ، چو عسل نمی دهی ، نیش مزن دیگه کره خر ! تا بعد ...

یکشنبه ؛ 28 اسفند 84 ؛ 104 روز تا کنکور ؛ خبر دارم واست ، داغ ! ابن دفعه دیگه به صورت رسمی و فرمال ریده شد تو تراز و رتبه ی قلم چی : 6617 – 1376 !! کوفتی نمی دونم چرا اینجوری شد یه دفعه ! اول که از جلسه امتحان بلند شدم ، گفتم توپ بود . تصحیح که کردم ، دیدم معمولی بود . کارنامه رو که گرفتم هم دیدم ریده بود . یه جورایی هم تقصیر من بود ، هم نبود ! حالا ولش کن . اما بگم برات از دوران طلایی عید ! آقا ، لز چارشنبه ، پنج شنبه ، یواش یواش آواره شدیم که مثلاً می خوایم اسباب کشی کنیم . الان سه چار روز میشه فرش زیر پامون نیست ! اگه خدا بخواد ، دوشنبه که فردا باشه دیگه میریم . حالا از وقت گیری اسباب کشی بگیر ، تا مهمون به بهونه ی خونه ی جدید و مهمون به بهونه ی عید دیدنی و وقت گیری به بهونه ی عادت کردن به شرایط جدید و اوه ... . دیگه خیلی بخوام با ادبانه بگم ، خیلی بخوام عفت کلام داشته باشم ، خیلی بخوام رعایت کنم ، می گم دوران طلاییمون هم « سپوخته » شد !! شد دوران گُهی به معنای واقعی کلمه . عاقبت به خیر شیم ایشالا . تا بعد ...

     *** واسه طولانی نشدن مطلب ، بقیش رو تو پست بعدی بخونین .

                                                                                                                       عزت زیاد .