جونم بگه براتون که این ترم اوله رو با هر جون کندنی که بود تموم کردم . بیچاره شدم من موقع امتحانا . یعنی قشنگ به فاک رفتم! هِی نخوندم درسارو ، هِی انبار کردم ، هِی تلنبار کردم ، هِی تنبلی ، هِی گشاد بازی ؛ هیچی دیگه ، چش وا کردم ، دیدم امتحانا شروع شده . کتابارو هم که قربونشون برم ، از یاروی عرب هم کلفت ترن! فکر کن ، پونصد ، شیشصد صفحه کتاب رو که اُستاده تو طول یه ترم کامل ، خودشو کشته و با کلی کلاس فوق العاده و کلی حذف و اضافه تموم کرده رو قراره تو سه ، چهار روز بخونی ؛ بدون هیچ پیش زمینه و بدون این که یه دقیقه از کلاسو گوش داده باشی و بدون اینکه حتی یه خط از این کتابو ، محض رضای خدا هم که شده (!) ، نگاه کرده باشی . آخه کونمون که از آهن نیس (!) ، پوسته وُ استخون ! خُب ، جر میره دیگه !! و من این جر رفتنو با همه ی احساسم درک کردم ! آره عزیزم ، اگه شب امتحانت رو تا صبحش بیدار بمونی که حداقل بتونی نصف درستو بخونی که تو بهترین شرایط بتونی نصف نمره رو بگیری ، می تونی احساس جر رفتنو ، تو تک تک اعضات ، علی الخصوص کون شریف (یا شریفه !!) ، درک کنی!!
مزه ی حتی یه دقیقه نخوابیدنِ شب امتحان رو با مزه ی استرس و اضطراب و فشار روحی ( و جسمی !) و مزه ی یه سری قضایای فوق العاده چرندی که تو طول ترم واست پیش اومده قاطی کن ، ببین چی در میاد. میشه آش کشک خاله که چه عرض کنم ، آبدوغ خیار اُستادت ، بخوری پاته ، نخوری هم پاته!!!
حالا خدا وکیلی تموم داستانا و قضایای قبل از امتحان یه طرف ، نمره هام هم یه طرف . یعنی تموم بدشانسی های زندگیم با خوش شانسی های دوره ی امتحانام به در!! راحت ترین سری سوالا ، بیشترین درصد درست از جوابای شانسی ، درست از آب در اومدن چرند ترین جوابای تشریحی ، آسون ترین کارای عملی ، نیومدن سوال از قسمتای نخونده و اوووه ... هزار تا از این خوش شانسی ها و خر شانسی ها [چشتون به تخته !] دست به کون هم میدن تا دهن بچه ها نیم متر از تعجب باز بمونه و عین بز نیگات کنن و هزار جور انگ و ننگ خرخونی و مول بازی و موذی گری بچسبونن بهت و تو هم هیچی نداشته باشی واسه گفتن!!! و فقط خودت می دونی که این جریانات چی جوریه ؛ و هیچ حس خاصی هم بهت دست نمی ده وقتی فکر می کنی و می بینی که نه بابا ، خودت هم نمی دونی چه خبره !!
بعدش نمره ها میاد و میشم 46 از 60 ؛ 35 از 40 ؛ چمیدونم ، 75/3 از 5 هم داشتم . درس یه ترمو تو سه ساعت ، اون هم چار تا هفت صبح روز امتحان(!) میخونم و میشم 5 از 5 ! (جل المخلوق !!) اون وقت بارون فحشه که از ابر وجود همکلاسیات(!) می باره رو سرت که « آخه تو که نخوندی ، چرا از من بیشتر شدی؟!! » و خودمم می مونم تو جوابش!!
میگم بازم امتحانا اومد و من یه بار دیگه یادم اومد که یه خدایی هم اون بالا بالا ها هست که یه وقتایی ، یه حالی به آدم میده که از صد تا «جنیفر» هم ، عمراً بر نمیاد !! خدا جون دمت گرم ؛ دمت گرم که منو با این کله خرابی های خاص خودم ، واسه بیست و پنج صدم ، آویزون چار تا اُستاد ندید بدیدِ تازه به دوران رسیده نکردی ؛ دمت گرم که یه سیفون شانس و اقبال کشیدی رو تموم گشادی هامو همشو پوشوندی و نذاشتی آبروریزی بشه . خدا جون ، بازم دمت گرم . تموم.
عزت زیاد